Ik wil het je uitleggen

Ik heb me voor de eerste keer in 4 jaar ziekgemeld omdat mijn PMDD te heftig was…. De maand ervoor had ik voor mijn gevoel maar nauwelijks overleefd. Het ging steeds slechter me. Maar ook met mijn gezin, ze hadden er ook thuis veel last van. Van mijn niet te peilen gedrag, mijn onrust en negatieve gedachten. Ik was er niet, ik was niet de mama die ze kenden en waar ze terecht konden…Ik moest me ziekmelden, want het ging echt niet meer. Nadat ik mijn eetpatronen had losgelaten omdat ik dacht, het gaat wel, is het helemaal mis gegaan… 

Ik wil je uitleggen hoe het voelt, hoe het is als je geen hulp kunt vragen of geen hulp kunt accepteren van naasten, als iedereen te veel voor je is, als jij voor iedereen te veel bent, als je gevoel is uitgeschakeld, je hoofd je gek maakt, je gedachten het overnemen, je geen geluid kunt verdragen, zelfs een ademhaling van iemand naast je een woede-uitbarsting kan veroorzaken. 

Ik wil je uitleggen hoe het voelt als je er zo diep in zit dat je geen uitweg meer ziet, dat je weet dat niemand je kan helpen, dat je weet dat huisartsen er niets van af weten en je naar huis sturen met de diagnose burn-out, dat ze thuis gek van je worden.

Ik wil je uitleggen hoe het voelt als je enige uitweg is om jezelf af te sluiten, af te sluiten voor de buitenwereld, af te sluiten voor je gezin, je gevoel gaat uit, is er niet meer, je bent weg, je wil weg, weg van iedereen, maar vooral weg van jezelf.

Ik wil uitleggen hoe het voelt om het elke maand weer mee te maken, nu dus steeds heftiger, en nog steeds als je erin zit je jezelf niet kan troosten met de gedachte dat het overgaat, want als je erin zit gaat het niet over, het neemt je over, het is er en jij bent weg, je zakt elke dag dieper weg, alsof je elke dag stukjes van jezelf kwijtraakt, er zit een soort mist in je hoofd, er praten stemmen door elkaar die je gek maken, totdat je jezelf niet meer herkent, je de controle verliest, je hoofd je zo gek heeft gemaakt, en dat je alleen nog maar wil dat het stopt….

Ik wil uitleggen hoe voelt … en toen was het vrijdagochtend… de mist was weg. Gewoon weg! Ik werd wakker en was ongesteld geworden. Ik was er weer! Het was over! Ik kon weer alles doen wat ik wilde doen. Ik herkende mezelf weer. Ik had het overleefd! 

(Afgelopen maanden ben ik bang geweest, ik zag niet hoe ik mezelf kon helpen. Wat ik moest doen. Ik moest weer accepteren dat ik niet gewoon kan eten en drinken wat ik wil. Daarom ga ik nu weer mijn hele voedingspatroon oppakken. Dat betekent geen suiker, weinig koolhydraten, klein beetje gluten, geen alcohol, veel water, gemberthee en heel veel groenten. Mijn routine bestaat al uit krachttraining en elke dag wandelen dat helpt me ook al enorm. Ik maak me zorgen over de volgende maand, ik ben zelfs een beetje bang … ik hoop dat het minder heftig is. Dat ik weer steeds meer dagen per maand mezelf ben en PMDD me niet overneemt).

Liefs Suus